HOME | Etcetera

Dossier: Summerschool Kunstkritiek @TAZ 2026

Dossier

Tijdens Theater aan Zee organiseerden Etcetera, pzazz en rekto:verso een summerschool Podiumkunstkritiek voor beginnende kunstcritici. Gevoed door gesprekken met de andere deelnemers, inspiratiesessies en feedback van Evelyne Coussens, Liv Laveyne en Floris Baeke zetten ze hun eerste stappen als recensent. In dit dossier lees je hun recensies van Jong Werk op TAZ 2026.

De blauw – Lara Staal & NTGent

De politie, wiens vriend?

In De blauw schetst Lara Staal een portret van de ontstoken relatie tussen politie en jongeren. Het relaas van rouwige agenten wordt afgewisseld met strakke spoken word en af en toe een vonk verbeelding in een bondige voorstelling. Aan De blauw is duidelijk veel luisteren voorafgegaan: een veelheid van verhalen passeren de revue in korte scènes die grote vragen oproepen, maar eenduidige antwoorden schuwen.

Sixtine Bérard

recensie

Ta Mal Ou – Louise Bergez en Laurens Aneca/Malpertuis

Een diagnose, een diagnose, mijn koninkrijk voor een diagnose

Actrice Louise Bergez zocht jarenlang naar een verklaring voor haar chronische pijn. Die hopeloze zoektocht langs allerhande dokters en alternatieve genezers deelt ze nu in Ta mal ou, in een regie van Laurens Aneca. Onder de slapstick zag Tom Rummens een steengoede, beklijvende voorstelling over het failliet van onze gezondheidszorg, die er niet in slaagt de mens als een geheel te zien. En wat een topactrice is Bergez!

Tom Rummens

recensie

OP DREEF – Eland Peeters & Arend Peeters

De dingen zijn niet wat ze lijken

Wij, serieuze volwassenen, kennen de staat der dingen. Met een plank timmer je, met een visnet vist men, een trechter compenseert onze gebrekkige hand-oogcoördinatie. Een ding is een middel tot een bepaald doel. In Op Dreef doen Arend en Eland Peeters hier gelukkig niet aan mee. Ze herinneren ons, serieuze volwassenen, aan de grenzeloze mogelijkheden van een beetje fantasie.

Koerian Verbesselt

recensie

Nieuwsbrief

I LOVE ME(N) – Dorelia Schraven

Ik haat mannen… niet

Nog voor Dorelia Schraven begint te spreken, heeft ze al een personage neergezet: ze staat alleen op het podium met haar armen omhoog in een strak Juicy Couture-setje. Haar one-woman-show I LOVE ME(N) begint met verschillende uitdagende poses en dansbewegingen, ze twerkt en laat zich zakken in een split in een striptease-geïnspireerde routine, nog zonder muziek. “Superposities”, zegt Schraven zelf: een begrip uit de kwantummechanica dat duidt op het gelijktijdig bestaan van meerdere verschillende toestanden. Ze verwijst naar Schrödinger’s kat die, zolang er geen waarneming plaatsvindt, tegelijk levend en dood is. Ze begint te spreken over mannen. “Ik haat mannen… niet.”

Flora Bonneure Vanclooster

recensie

het gebied – Hanna Peeters en Xander Kindt

Ruimte creëren

In hun afstudeervoorstelling het gebied buigen Hanna Peeters en Xander Kindt zich over vriendschap, verbondenheid en de dood. Gehuld in ruimtepakken dwalen ze door een droomachtig maanlandschap.

Gijs Suy

recensie

Do You Remember Revolution? – Rinus Martha Chaerle

Laffe revolutionairen

In Do You Remember Revolution vraagt regisseur Rinus Martha Chaerle zich af of we onze revolutionaire spirit verloren zijn. Is het angst die ons verhindert die stap te zetten? Schuilt er achter onze revolutionaire leuzen een diepe angst voor wat er dan volgt? Wat na de revolutie? Als alles kapot is, wat blijft er dan nog over?

Pepijn Loobuyck

recensie

Ik ben Funny – Funny Bergman

Hokjes maar dan funny

In Ik ben Funny neemt Funny Bergman – de alias van de Nederlandse Bibi Roos – het publiek mee in een absurdistische, theatrale comedytrip waarin ze lastige vragen niet schuwt. Wat is gender? Wat is identiteit? Wat is seksualiteit? Waarom worden mensen in hokjes geplaatst, en nog belangrijker: hoe kom je daar ook weer uit?

Liesa Van Dyck

recensie

Nieuwsbrief