abonneer

#183

08.09.2026

—

14.01.2027

Nieuwsbrief

Advertenties

“Wat een opleiding als talent herkent, zegt nooit alleen iets over de kandidaat”

essay

Timeau De Keyser

Achter de gesloten deuren van de toelatingsproef

Straks start weer een nieuwe lading studenten aan de Vlaamse drama-opleidingen. Daarvoor moeten ze eerst slagen voor een toelatingsproef. Hoe bepaalt de jury wie over voldoende ‘potentieel’ beschikt om kunstenaar te worden? Waarom wordt iemand aan de ene school toegelaten en aan de andere afgewezen? Theatermaker Timeau De Keyser, lid van de beoordelingscommissie van het KASK, licht een tipje van de sluier. “Wanneer wij zeggen dat iemand ‘iets’ heeft, herkennen we dan een artistieke mogelijkheid? Of herkennen we vooral wat ons al vertrouwd voorkomt?”

HUNTER – Liesa Van der Aa / B O D I E S

Let’s play!

Als het leven een game is, wie beheerst dan de kunst van het spel? Met HUNTER creëerden componist Liesa Van der Aa en het Berlijnse BODIES Ensemble een gelaagde muziektheatervoorstelling die het verhitte prestatiedenken in leven en creëren op de korrel neemt. Een basketbalveld vormt het fysieke en mentale kader waarbinnen een utopische omslag plaatsvindt: van zielloze discipline naar collectieve, bezielde verandering. 

Evelyne Coussens

recensie

Nieuwsbrief

Costa Kritiek

Aflevering 4: Margot De Grave Loyson

Bienvenidos op Etcetera’s Costa Kritiek! Vanonder hun parasol sturen critici Rudi Laermans en Margot De Grave Loyson elkaar deze zomer brieven over hun vak als recensent en de staat van kunstkritiek. In haar tweede brief, waarmee we onze reeks afsluiten, gaat Margot in op de tendens van veel critici om zich achter theorie te verschuilen en de moeilijke verhouding tussen klasse en kritiek. Hoe experimenteer je wanneer je na je 9-tot-5 nog aan een recensie moet beginnen schrijven?

Margot De Grave Loyson

special

De weerstaanbare opgang van het onvermijdelijke

Piscator, Brecht en Fleisser: een kleine geschiedenis van het theater tegen het nazisme

Theater is doorheen zijn geschiedenis een krachtig middel geweest tegen eenheidsdenken. In de jaren 1920 en 30 zetten Erwin Piscator en Bertolt Brecht dat middel bewust in: hun theater moest en zou het publiek wakker schudden. Maar een van de meest ontluisterende röntgenfoto’s van het sociale weefsel dat het nazisme mogelijk maakte, kwam van de vaak vergeten Marieluise Fleisser. In een tijd waarin het fascisme opnieuw op de loer ligt, is hun werk meer dan ooit aan herlezing toe, schrijft Karel Vanhaesebrouck.

Karel Vanhaesebrouck

artikel

Nieuwsbrief