HOME | Etcetera

God van de slachting – Crets Van den Begin Van Geel

recensie

Karel Vanhaesebrouck

Ontsporen is een kunst

Een piepklein podium, vier stoelen, evenveel toneelspelers, een handvol accessoires en een steengoede tekst, soms kan theater simpel zijn. Lien Thys, Ini Massez, Jonas Van Geel en Stany Crets spelen God van de slachting (oorspronkelijk: Le Dieu du Carnage) van Yasmina Reza in een regie van Peter Van den Begin. Reza gebruikt, zoals ze dat vaker doet, het podium om het sociale spel van het dagelijkse leven te laten ontsporen: de sociale maskers moeten af. Het toneelspel als vlijmscherp scalpel. Alle personages zijn wandelende clichés, en daarom zo echt als het leven zelf.

Hier, ik als keizerin. Molenstraat 103/bus 5 – Veerle Baetens & Bo Spaenc

Radicale eenzaamheid

De terugkeer van actrice Veerle Baetens naar de theaterscène, na dertien jaar, zorgt voor de nodige media-aandacht. Dat is begrijpelijk, maar het leidt soms de focus af van het verhaal dat ze wil vertellen. Hier, ik als keizerin is een verhaal over radicale eenzaamheid, over angst voor de anderen, over littekens die niet genezen. Veerle Baetens laat, heel virtuoos, alle kanten van zichzelf als toneelspeelster zien, aangemoedigd door de subtiele geluiden van Bo Spaenc, maar misschien doet ze dat nog wat te weinig gevaarlijk, en nogal opgesloten in haar (te) kleine wereld.

Klaas Tindemans

recensie

Nu is het nog rustig – hetpaleis, Theater Artemis & Het Zuidelijk Toneel/Jetse Batelaan

Speedwatchen in de theaterzaal

Hilarisch hyperkinetisch parodiëren de soappersonages in Jetse Batelaans nieuwe voorstelling onze opgejaagde levens door in fast forward te spelen. Kan het ooit nog echt rustig worden?

Natalie Gielen

recensie

De Materie – Phia Ménard/Opera Ballet Vlaanderen/Bas Wiegers

Een schurend vooruitgangsdenken

Hoe vertaal je De Materie, de intellectualistische anti-opera van beeldenstormer Louis Andriessen uit 1988, naar vandaag? De Franse performance- en circusartiest Phia Ménard kiest voor een didactische versie. Sébastien Hendrickx heeft het raden naar de hedendaagse relevantie van het stuk maar looft dat Opera Ballet Vlaanderen met dit soort producties buiten de lijntjes van het ijzeren repertoire durft kleuren.

Sébastien Hendrickx

recensie

Nieuwsbrief

In the afterglow – Emiel Vandenberghe

Lichamen liegen niet

In the afterglow van Emiel Vandenberghe (31) en Birgit Keil (82) is in vele opzichten een klassieke balletvertoning – niks voor een recensent die vooral thuis is in hedendaagse podiumkunsten, zou je denken. De dansers beelden letterlijk hun bewondering voor elkaar uit, en hun repetitieproces/carrièremomenten smeren ze uit in een heus verhaal(tje). Maar de doorgevoerde deconstructie van hun uitzonderlijke ballettechniek is indrukwekkend, en de extreme tederheid van de laatste scène fascineert zonder meer.

Mia Vaerman

recensie

Immaculata – Het nieuwstedelijk

Nieuw geweld in oude kruiken

In een wereld waarin jongeren steeds gewelddadiger lijken te worden, leek het Het nieuwstedelijk een goed idee om hun school shooting drama Immaculata terug op de planken te brengen. De nieuwe spelersploeg verdedigt deze 22 jaar oude tekst gepassioneerd, maar dat neemt niet weg dat de tijden onherroepelijk veranderd zijn.

Jonathan van der Horst

recensie

Je rêve [FR]

Outside Eyes: Mbanza-Ngungu

Dans sa troisième et dernière chronique, Michael Disanka donne libre cours à ses “vilains petits rêves pleins d’essence”. Il rêve d’un théâtre qui guérit les blessures d’une histoire mal racontée, un théâtre jamais au pas, ni de l’Occident ni de l’Orient, qui dit: debout congolais, plaçant l’avenir de l’humanité au Sud, à Mbanza-Ngungu, au cœur du Théâtre du Scratching.

Michael Disanka

column

Ik droom [NL]

Outside Eyes uit Mbanza-Ngungu

In zijn derde en laatste column geeft Michael Disanka zijn stoutmoedige dromen vrij spel. Hij droomt van een theater dat de wonden van een verkeerd vertelde geschiedenis heelt, een theater dat nooit in de pas loopt, niet met het Westen en niet met het Oosten, dat zegt: “sta op, Congolezen”, en dat de toekomst van de mensheid in het Zuiden ziet liggen, in Mbanza-Ngungu, in het Théâtre du Scratching.

Michael Disanka

column

Nieuwsbrief