HOME | Etcetera

“Wat een opleiding als talent herkent, zegt nooit alleen iets over de kandidaat”

opinie

Timeau De Keyser

Achter de gesloten deuren van de toelatingsproef

Straks start weer een nieuwe lading studenten aan de Vlaamse drama-opleidingen. Daarvoor moeten ze eerst slagen voor een toelatingsproef. Hoe bepaalt de jury wie over voldoende ‘potentieel’ beschikt om kunstenaar te worden? Waarom wordt iemand aan de ene school toegelaten en aan de andere afgewezen? Theatermaker Timeau De Keyser, lid van de beoordelingscommissie van het KASK, licht een tipje van de sluier. “Wanneer wij zeggen dat iemand ‘iets’ heeft, herkennen we dan een artistieke mogelijkheid? Of herkennen we vooral wat ons al vertrouwd voorkomt?”

De vader – Floris Devooght / één zee

Een steriel ziektebeeld

Hoe voelt het om te leven met dementie? En hoe kies je tussen zorgen voor je zieke vader en je eigen levenspad bewandelen? Vanuit de perspectieven van een vader en zijn dochter probeert één zee die vragen in De vader te beantwoorden. Het resultaat is al te keurig repertoiretoneel met wisselende acteerprestaties en een te geromantiseerd beeld van dementie en onze ouderenzorg.

Jens Dewulf

recensie

Jonge makers, verenig u!

Waarom er niet te veel podiumkunstenaars afstuderen

Worden er te veel podiumkunstenaars opgeleid? Absoluut niet, vindt theaterdocent Noëmi Degrauwe, we leiden ze alleen verkeerd op. Het romantische ideaal van de autonome, geniale kunstenaar is achterhaald. “Als toneelscholen slim zijn, vormen ze groepen in de plaats van individuele makers of acteurs”. Haar advies aan de nieuwe lichting: verenig u, werk hybride, en neem je tijd.

Noëmi Degrauwe

opinie

Costa Kritiek

Aflevering 4: Margot De Grave Loyson

Bienvenidos op Etcetera’s Costa Kritiek! Vanonder hun parasol sturen critici Rudi Laermans en Margot De Grave Loyson elkaar deze zomer brieven over hun vak als recensent en de staat van kunstkritiek. In haar tweede brief, waarmee we onze reeks afsluiten, gaat Margot in op de tendens van veel critici om zich achter theorie te verschuilen en de moeilijke verhouding tussen klasse en kritiek. Hoe experimenteer je wanneer je na je 9-tot-5 nog aan een recensie moet beginnen schrijven?

Margot De Grave Loyson

special

Nieuwsbrief

Artiesteningang: Lien Thys

In Artiesteningang stellen we podiumkunstenaars vragen over hun leven en werk. Vandaag: Lien Thys. Thys speelde onder meer bij Compagnie Cecilia, Abattoir Fermé, Het Nationale Theater, hetpaleis, DE HOE en Stany Crets/één zee. Op televisie was ze onder andere te zien in 1985 en Drift. Dit seizoen speelt ze in God van de Slachting van CRETS VAN DEN BEGIN VAN GEEL.

Lien Thys

interview

Democratisch fascisme

Redactioneel Etcetera 183

Leven we in fascistische tijden? Op de Vlaamse bühne krioelt het alvast van de ‘fascisten’. In drie concentrische cirkels, van de podiumkunsten via cultuurbeleid tot de bredere geopolitiek, vlecht Etcetera #183 zoveel mogelijk nieuwe draden tussen het fascisme en de kunsten.

Floris Baeke

artikel

De weerstaanbare opgang van het onvermijdelijke

Piscator, Brecht en Fleisser: een kleine geschiedenis van het theater tegen het nazisme

Theater is doorheen zijn geschiedenis een krachtig middel geweest tegen eenheidsdenken. In de jaren 1920 en 30 zetten Erwin Piscator en Bertolt Brecht dat middel bewust in: hun theater moest en zou het publiek wakker schudden. Maar een van de meest ontluisterende röntgenfoto’s van het sociale weefsel dat het nazisme mogelijk maakte, kwam van de vaak vergeten Marieluise Fleisser. In een tijd waarin het fascisme opnieuw op de loer ligt, is hun werk meer dan ooit aan herlezing toe, schrijft Karel Vanhaesebrouck.

Karel Vanhaesebrouck

artikel

Waarom bestaat er geen rechts theater?*

*Of is al ons theater rechts?

Bestaat rechts theater en hoe ziet het eruit, vraagt Evelyne Coussens zich in dit essay af. Daarover iets formuleren is vandaag de dag, excusez les mots, een bescheten commissie. Vroeger was alles beter, toen de begrippen die de wereld definieerden nog voor iedereen helder waren. (Spreekt de rechtse rakker.) Vandaag zijn dezelfde definities rekbaar als kauwgum, plakken ze eindeloos aan je vingers. Toch vallen, op basis van een intuïtieve terreinverkenning, misschien een aantal lijnen te trekken door het Vlaamse podiumveld. Zonder waarheidsclaim, dat spreekt. (Zegt de linkse postmodernist.)

Evelyne Coussens

artikel

Nieuwsbrief