Etcetera Magazine. Tijdschrift voor podiumkunsten.

Fikry El Azzouzi

Evelyne Coussens

Moeten we het hebben over het feit dat Fikry El Azzouzi een Belgische schrijver is van Marokkaanse origine? Moeten we het hebben over het feit dat Sara De Roo een blanke actrice is bij een gevestigd Vlaams theatergezelschap? Moeten we in een recensie over de monoloog Alleen de artistieke analyse maken van het kunstwerk, of ook de sociaal-morele evaluatie van een samenwerking die blijkbaar (door het expliciet benadrukken van het culturele ‘verschil’) in de media wordt ervaren als ‘bijzonder’? De vragen zo provocatief stellen is ze natuurlijk beantwoorden. In de context van een kunstkritisch artikel vind ik de afkomst van de makers relevant noch interessant. Hopla, dat hebben we dan – weliswaar met een mooie praeteritio – ook alweer gehad. 

Reizen Jihad
Evelyne Coussens

In maart van dit jaar ging Reizen Jihad in première, een productie van het Antwerpse SINCOLLECTIEF rond de thematiek van de vertrekkende Syriëstrijders en het bredere fenomeen van politieke en/of religieuze radicalisering. Geen uitzonderlijk gebeuren, gewoon een van de tientallen professionele producties die elk theaterseizoen boven de doopvont worden gehouden – toch? Niet. De enorme media-belangstelling vooraf, de extatische première, de gematigder persreceptie én de reacties op de recensies vertellen iets anders. Met Reizen Jihad is er meer aan de hand. De omvang en heftigheid van de aandacht voor Reizen Jihad leggen een maatschappelijk ongemak bloot, maar evengoed een clash tussen twee manieren van kijken naar kunst. Waarbij en passant nogal wat spijkers op verkeerde koppen worden geslagen.

Reizen Jihad
Evelyne Coussens

Een Vlaamse islamitische bekeerlinge reist af naar oorlogsgebied en laat haar vader en grootmoeder achter in verwarring. Wat bezielt haar? Maar ook: wat heeft al haar historische voorgangers bezield? Met Reizen Jihad probeert het Antwerpse SINCOLLECTIEF een breder historisch en sociaal perspectief te openen op het fenomeen van geradicaliseerde (politieke, religieuze) ‘vertrekkers’. Het onderwerp brandt, bij de makers en in de actualiteit, maar waarom wordt in Reizen Jihad dat vuur geblust door zo’n belegen theatervormen?